ผมปิดหน้าจอคอม ดูรูปนาลิกาเวลาประมาณ 6 โมง
ส่งงานเสร็จแล้วเราคงได้นอนพักรังเพราะ
ว่ายังเหลือเวลาว่างอีกสัก 4-5 ชั่วโมง
เดี๋ยวต้องโปรดไปสตูดีโอ 28 เอ็นหลังนอนร
ู้สึกเจ็บปลาปลาบ หูน้วนเงียบจะแดกขาดด้วย
ในจังหวะจะหลับตาฝัน แต่มีสายเข้าโทรศัพท์ เท้าจะสัดแล้วใครมันโทรหาเนี่ย
หล่อ
หล่อ หล่อเนี่ยวะ
รู้สึกใจไหม
แดดลับฝน
จิบเบียดเย็นสักกะป่องเลยครับ
หา?
มีคอประตูห้อง ผมจะไปเปิดแล้วด่ามันเป็นอะไรของมึง
มันบอกว่า เอาทนาในมือยิบัดมาปล่องมึง
ก็ได้ว่า ผมใจอ่อนถึงควาร่องเล็กๆมากาง
มันบอกไม่ต้องหรอกฝนเบ้า
ร่างใกล้เราควรสัมผัสน้ําเป็นธรรมดา
ออกไปเปิดหูเปิดตา
เราเดินตามปรอก ออกไปตามทางมัน
พยายามจะพาผมเดินข้างกล้องแต่มองไม่มีสะพาน
มันบอกไปทางรถไฟบ้างล่ะ
ห้ะ เช่อะไรกลัว นี่แม่งหนังตาละสัตว์
เราเดินก้าวเท้าไปตามจังหวะเม็ดฝนกับรถชาติของผม
ผมที่ขับออกมาแต่ปากกระป่องโลหะโว้
เดินไปได้ไม่นานหลังจากเลี้ยวซ้ายแล้วเราก็เจอกับราง
ผมเดินเข้าไปพันทันใด ทั้งๆที่ก็ไม่รู้เราจะเจออะไรที่ปลายทางเหมือนกัน
ผมชายตาเหลือบลองก้มลงมองกลางราง
เห็นทั้งหินฤยงต่ว iterate
เป็นแนวยาวลัยเชต 4
ความรู้จักถําชาติ
เป็นมุลละขาดด้วย ตาประเมาม็ดด้วย
ค่าประมารด้วยฆ่าการ สาพุกประสงผมผมเป็นเสด
ขี้
เธอจะไปทีเดิні
เธอจะไปที่ไหน
เธอจะไปทางรถไฟสีเท่า
สารถไฟกี่เมาย่า
เธอจะไปที่ไหน เธอจะไปที่ไหน เธอจะไปทางรถไฟสีเท่า
ทางรถไฟกี่เมาย่า
ต้องวิ่งนําไป
เหมือนรถไฟที่แร่นผ่านลําคลอง
คล้อยมองตามตอนกําลังผ่านหน้า
คัดเชิญชมผิวจากกลประทาส
แสลงประเปิดเกิดเป็นธรรมนองล้อง
มิกลองบกมือให้คนแตกหน้า
ดาวาโบกีที่ห้า
น่าจะถ่ายขบวนเขายิ้ม
ยกบกหลับมือสบัดไหว
เราก็รู้ใจเป็นสหายทั้งที่เพิ่งเจอตัว
โทรค confirming.
เสร็จแล้ววายไปกลับไปอาบน้ําชมกาแฟเอาตาแร่หนังสือพิมพ์
กินอะไรที่อยากกินแล้วก็เล่นกับแนวข้างๆบ้าน
ท่างธรรมดามากขึ้นธรรพาพไม่ต้องการลาบบรรณาการมากมาย
เพื่อบรรยายสร้างความทรงจําที่สร้างมานานแค่
มีความสุขกับพื้นที่เล็กๆเพียงย่านั่นหยิบมือ
ไม่ใช่ข่าวเหลือในสื่อที่ต้องตามแก้
ไม่มีคําคิดชมหรือต้องทนเน่นทาจากปากใครแพ้ม
มีเพลงยิ้มตรงใส ที่ออกลิบตามใจแก้ง
จะคิดสงสัยว่ารถไฟสายขี้เมา
กําลังพาเราไปในที่ทางใด
โอ้ แกจะไปที่ไหน แกจะไปที่ไหน แกจะไปทางรถไฟสีเท่า ทางรถไฟขี้เมาย่า
โอ้ แกจะไปที่ไหน แกจะไปที่ไหน แกจะไปทางรถไฟสีเท่า ทางรถไฟขี้เมาย่า