gelimsin
gelsin hayat bildiği gibi gelsin işimiz bu yaşamak unuttum
bildiğimi doğarken umudum ölmeden hatırlamak
her birer kayıp giderdi her bir sevilen yenisi gelmez eline geçmez
her ikide yere hiç bilinmeyen yürek de varsa sevgiden de ötesi
sen ağlasan da boş ışık da yaksan nafile odan karanlık hep roj
hayatın emri hep koş baya bir bekledim boş
yaşandım sanki bir savaş ve hoşta bazen
ateş kesildiğinde ve de sular durulduğunda
yoksa hep gülerdi insan kalırdı masum
saygıda bir kusur ettiğinde minnetinde
de yeri yok kafalarda hesaplar yapılır ve
mesafeler konur fakat bu kalp unutmaz unutamaz ki zaten
her kalp yakılır ancak yenisi bulunamaz
bir mesken her anın birini özler
rüyada yolunu gözlediğim düşünceler
ve benliğimdir canlanır tüm hatıralar
bitince yalnızım gözümü açtığımda kalmışım
yanımda ailem ve bir de arkadaşlarım
gelsin hayat bildiği gibi gelsin
bir şeyimiz bu yaşta mı unuttum bildiğimi doğarken umudum
ölmeden hatırlamak
şimdi boşuna bakma sahte zaman geç oldu
dün annem elimi üstlerken bugün 29 da doldu
vakit can almaz ancak yan yakar
fakat bir bekle bak nakat olursan
çok sakat mücadeleyle yaşan hayatta son round
kazanmak herkes ister
ne istediğini bilmek bir önemlisi
var mı listen hayallerin hırsın cesaretin
sabır selametim ise intikam felaketimdir
ne mektebimde vardı huzurum ne vardı evde
çıkıp bir başıma ağlamaktı belki caddelerde
hayallerin kurulduğu düşlerin yok olması
bu gözlerin ise dolduğu
zamanın donduğu bir yerdeyim düşünceler kumandı dağlar
gözlük muslu bir bakmışım mesafeler uzun ve tozlu
benimse yol yürür gider bir seyyah olurum ne paranın
bir değeri vardır aslında ne de şerefle onurun gelsin
hayat bildiği gibi gelsin
bir şeyimiz bu yaşamak unuttum bildiğimi doğarken umudum
ölümlenen hatırlamak ameliydim eskiden şafak
sökerdi her güneşe giderken cebimde yoktu bir kuruş
büsküvarımın her bir yeri yokuş her gün yine bir suç
gittiler fakat ben olmadım tuş kanatlı doğmamış kuş vakit
hiç geçmemişti ben hep aynı yerde saygım ekmekte
vardı kavgam daha bir sertti günler ve geçmişeydi
saygım gelecekti kaygım kelebekli kalbim akar
giderdim olsa bile giderdim hep gülerdim ve ağladığımı
görebilen bir annem bir de ben inceden bir perde
vardı gözlerimde göz görür fakat dilim susardı
kulaklarım elim kolumda bağlı hayat bu
dile kolay ve lakin her bir yerine ağrı
ve kimi zaman düşündüm aslında hiç üşenmedim ben hep düşündüm
hayata karşı dört silah çör hep güler sanmıştım
bu öğle lanet olası tohpi pembeki bir
baktım her şey ciddi hemen uyandım
gelsin
hayat bildiği gibi gelsin
bir şeyimiz bu yaşamak unuttum
bildiğimi
doğarken umudum ölmeden hatırlamak
helfen gelsin
Unuttum bildiğimi
doğarken umudum
ölmeden hatırlamak