ਸਤਨਾਮ ਸ਼ਿਰੀ ਵਾਹੇ ਗੁਰੁ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਏਕ ਅਂਕਾਰ ਸਤਨਾਮ
ਕਰਤਾ ਪੁਰਖ ਨੀਰਪਾਓ ਨੀਰਵੈਰ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤ ਆਜੋਨੀ ਸੈਪਾਂਗਰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਜਪ
ਆਦ ਸਚ ਜੁਗਾਦ ਸਚ ਹੈ ਪੀ ਸਚ ਨਾਨਕ ਹੋ ਸੀ ਪੀ ਸਚ
ਸੋਚੇ ਸੋਚ ਨਾ ਹੋ ਵੈ ਜੇ ਸੋਚੀ ਲਖਵਾਰ ਚੁਪੇ ਚੁਪ ਨਾ ਹੋ ਵੈ ਜੇ ਲਾਈ ਰਹਾ ਲੇਵਤਾਰ
ਪੁਖਿਆ ਪੁਖ ਨਾ ਉਤਰੀ ਜੇ ਬਨਨਾ ਪੁਰੀਆ ਪਾਰ ਸ਼ਾਹ ਸੇਆਣ ਪਾ ਲਖ ਹੋ ਹੇ ਤਾਇਕ ਨਾ ਚਲੇ ਨਾਲ
ਕੇਵ ਸਚਿਆਰਾ ਹੋਈ ਏ ਕੇਵ ਕੂਡੇ ਤੁਟੇ ਪਾਲ ਹੁਕਮ ਰਜਾਈ ਚਲੇ ਨਾ ਨਾਨਕ ਲੀਖਿਆ ਨਾਲ
ਹੁਕਮੀ ਹੋਵਨ ਆਕਾਰ ਹੁਕਮ ਨਾ ਕੇਆਜਾਈ ਹੁਕਮੀ ਹੋਵਨ ਜੀ ਹੁਕਮ ਲੇ ਵਡਿਆਈ ਹੁਕਮੀ ਉਤਮ ਨੀਚ ਹੁਕਮ ਲੇਖ ਦੋਖ ਸੁਖ ਪਾਈ ਏ ਏਕ ਨ ਹੁਕਮੀ ਬਖ ਸੀ
ਹੁਕਮੀ ਜੇ ਬੁਝੇ ਤਾ ਹੋਮੇ ਕੇਨਾ ਕੋਈ ਗਾਵੇ ਕੋ ਤਾਨ ਹੋਵੇ ਕੀ ਸੈਤਾਨ ਗਾਵੇ ਕੋ ਦਾਤ ਜਾਨੇ ਨੀਸਾਣ ਗਾਵੇ ਕੋ ਗੁਣ ਵਡਿਆਈ ਆਚਾਰ ਗਾਵੇ ਕੋ
ਗਾਵੇ ਕੋ ਜਾਪੇ ਦੀ ਸੈਦੂਰ ਗਾਵੇ ਕੋ ਵੇ ਖੇ ਹਦਰਾ ਹਦੂਰ ਕੱਥ ਨਾ ਕੱਥੀ ਨਾ ਆਵੇ ਤੋਟ ਕੱਥ ਕੱਥ ਕੱਥੀ ਕੋਟੀ ਕੋਟ ਕੋਟ
ਦੇਦਾ ਦੇਲ ਦੇਥਕ ਪਾਹੇ ਜੁਗਾ ਜੁਗਂਤਰ ਖਾਹੀ ਖਾਹੇ ਹੁਕਮੀ ਹੁਕਮ ਚਲਾਏ ਰਾਹੋ ਨਾ ਨਕ ਵੀਗ ਸੇ ਵੇ ਪਰਵਾਹੋ
ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬ ਸਾਚਨਾਏ ਪਾਖਿਆ ਪਵਾਪਾਰ ਆਖੇ ਮਙਗੇ ਦੇਹੇ ਦੇਹੇ ਦਾਤ ਕਰੇ ਦਾਤਾਰ
ਫੇਰ ਕਿਆ ਗੈ ਰਖੀ ਆਈ ਜੇਤ ਦੀ ਸੈ ਦਰਬਾਰ ਮਹਾਉ ਕੇ ਬੁਲਨ ਬੁਲੀ ਆਈ ਜੇਤ ਸੁਨ ਤਰੇ ਪੇਆਰ
ਅਮਰਿਤ ਵੇਲਾ ਸਚਨਾਓ ਵਡੇਆਈ ਵੀਚਾਰ ਕਰਮੀਆ ਵੈ ਕਪਡਾ ਨਦਰੀ ਮੋਖ ਦੁਆਰ ਨਾਨ ਕੇ ਵੈ ਜਾਣੀਆ ਸਾਬਾ ਪੇ ਸਚਿਆਰ
ਥਾਪੇਆ ਨਾ ਜਾਏ ਕੀਤਾ ਨ ਹੋਏ ਆਪੇ ਆਪ ਨਿਰਂਜਨ ਸੋਏ ਜੇਨ ਸੇਵੇ ਆਤੇਨ ਪਾਯਾ ਮਾਨ ਨਾਨਕ ਗਾਵੀਏ ਗੁਣੀ ਨੀਦਾਨ
ਗਾਵੀਏ ਸੁਣੀਏ ਮਨ ਰਖੀਏ ਪਾਓ ਦੁਖ ਪਾਰ ਹਰ ਸੁਖ ਕਰ ਲੇ ਜਾਏ
ਗੁਰ ਮੁਖ ਨਾਦਂ ਗੁਰ ਮੁਖ ਵੇਦਂ ਗੁਰ ਮੁਖ ਰੇਆ ਸੁਮਾਈ ਗੁਰ ਇਸਰ ਗੁਰ ਗੁਰਖ ਬਰਮਾ ਗੁਰ ਪਾਰ ਬਤੀਮਾਈ
ਜੇ ਹੋ ਜਾਨਾ ਆਖਾ ਨਾਹੀ ਕੈਨਾ ਕਥਨ ਨਾ ਜਾਈ ਗੁਰਾ ਏਕ ਦੇਹ ਬੁਝਾਈ ਸਬ ਨਾ ਜੀਆ ਕਾ ਏਕ ਦਾਤਾ ਸੋ ਮੈ ਵੀਸਰ ਨਾ ਜਾਈ
ਤੀਰਥ ਨਾਵਾ ਜੇਤ ਸਪਾਵਾ ਵੀਨ ਪਾਣੇ ਕੇ ਨਾਈ ਕਰੀ ਜੇ ਤੀ ਸਰਥੋ ਪਾਈ ਵੀਖਾ ਵੀਨ ਕਰਮਾ ਕੇ ਮੀਲੇ ਲੈ
ਮਤ ਵੇ ਚਰਤਨ ਜਵਾ ਹਰ ਮਾਣਕ ਜੇ ਏਕ ਗੁਰ ਕੀ ਸੀਖ ਸੁਣੀ ਗੁਰਾ ਏਕ ਦੇਹੇ ਬੁਝਾਈ
ਸਬਨਾ ਜੀਆ ਕਾ ਏਕ ਦਾਤਾ ਸੋ ਮੈ ਵੀਸਰ ਨਾ ਜਾਈ
ਜੇ ਜੁਗਚਾ ਰੇ ਆਰਜਾ ਹੋਰ ਦੇ ਸੋਣੀ ਹੋਈ ਨਾਵਾ ਖਣਡਾ ਵੇਚ ਜਾਣੀ ਆਈ ਨਾਲ ਚਲੇ ਸਬ ਕੋਈ
ਚਂਗਾ ਨਾਵਰ ਖਾਈ ਕੈ ਜਾਸ ਕੀਰਤ ਜਾਗ ਲੇ ਜੇ ਤੇ ਸਨਦਰ ਨਾ ਯਾਵਈ ਤਾ ਵਾਤ ਨਾ ਪੁਛੇ ਕੇ
ਕੀਟਾ ਅਂਦਰ ਕੀਟ ਕਾਰ ਦੋਸੀ ਦੋਸ ਤਰੇ ਨਾਨਕ ਨੀਰ ਗੁਣ ਗੁਣ ਕਰੇ ਗੁਣ ਵਨਤੇ ਆ ਗੁਣ ਦੇ
ਤੇ ਹਾ ਕੋਈ ਨਾ ਸੁਝਈ ਜੇ ਤੇ ਸਗੁਣ ਕੋਈ ਕਰੇ
ਸੁਝਈ ਇਸਰ ਬਰਮਾ ਇੰਦ ਸੁਝਈ ਮੁਖ ਸਾਲਾਹਣ ਮਨਦ ਸੁਝਈ ਜੋਗ ਜੁਗਤ ਤਨ ਪੇਦ ਸੁਝਈ ਸਾਸਤ ਸੀਮਰਤ ਵੇਦ ਨਾਨਕ ਪਗਤ ਸਦਾ ਵੀਗਾਸ ਸੁਝਈ ਦੂਖ ਪਾਪ ਕਾ ਨਾ
ਸੁਝਈ ਆਠ ਸਟ ਕਾ ਇਸਨਾਨ ਸੁਝਈ ਪਡ ਪਡ ਪਾ ਵੇਮਾਨ ਸੁਝਈ ਲਗ ਸੈਜਤੀਆਨ ਨਾਨਕ ਪਗਤ ਸਦਾ ਵੀਗਾਸ ਸੁਝਈ ਦੂਖ ਪਾਪ ਕਾ ਨਾਸ ਸੁਝਈ ਸਰਾਗੁਣ ਕੀ ਗਾਹ ਸੁ�
ਸੁਝਈ ਆਤ ਵੈਸਗਾਹ ਨਾਨਕ ਪਗਤ ਸਦਾ ਵੀਗਾਸ ਸੁਝਈ ਦੂਖ ਪਾਪ ਕਾ ਨਾਸ ਸੁਝਈ ਦੂਖ ਪਾਪ ਕਾ ਨਾਸ ਸੁਝਈ ਦੂਖ ਕਾ ਨਾਸ ਸੁਝਈ ਦੂਖ ਕਾ ਨਾਸ ਸੁਝਈ ਸੁਝਈ ਦ
ਇਸਾ ਨਾਮ ਨੀਰਂਜਨ ਹੋਈ ਜੇ ਕੋ ਮਨ ਜਾਣੇ ਮਨ ਕੋਈ
ਮਨ ਨੇ ਸੁਰਤ ਹੋਈ ਮਨ ਬੁਦ ਮਨ ਨੇ ਸਗਲ ਪਵਣ ਕੀ ਸੋਦ
ਮਨ ਨੇ ਮੋਹੀ ਚੋਟਾ ਨਾ ਖਾਈ ਮਨ ਨੇ ਜਮ ਕੇ ਸਾਥ ਨਾ ਜਾਈ
ਇਸਾ ਨਾਮ ਨੀਰਂਜਨ ਹੋਈ ਜੇ ਕੋ ਮਨ ਜਾਣੇ ਮਨ ਕੋਈ
ਮਨ ਨੇ ਮਾਰਗ ਠਾਕ ਨਾ ਪਾਈ ਮਨ ਨੇ ਪਤ ਸੀਓਂ ਪਰਗਟ ਜਾਈ
ਮਨ ਨੇ ਮਗ ਨਚਲੇ ਪਂਥ ਮਨ ਨੇ ਤਰਮ ਸੇਤੀ ਸਨਬਂਦ
ਐਸਾ ਨਾਮ ਨੀਰਂਜਨ ਹੋਈ ਜੇ ਕੋ ਮਨ ਜਾਣੇ ਮਨ ਕੋਈ
ਮਨ ਨੇ ਪਾਵੇ ਮੂਖ ਦੁਆਰ ਮਨ ਨੇ ਪਰਵਾਰ ਸਾਦਾਰ
ਮਨ ਨੇ ਤਰੇ ਤਾਰੇ ਗੁਰ ਸੇਖ ਮਨ ਨਾਨਕ ਪਵੇ ਨਪੀਖ
ਐਸਾ ਨਾਮ ਨੀਰਂਜਨ ਹੋਈ ਜੇ ਕੋ ਮਨ ਜਾਣੇ ਮਨ ਕੋਈ
ਪਂਚ ਪਰਵਾਣ ਪਂਚ ਪਰਦਾਣ ਪਂਚੇ ਪਾਵੇ ਦਰਗੇ ਮਾਨ ਪਂਚੇ ਸੋ ਹੈ ਦਾਰ ਰਾਜਾਣ ਪਂਚਾ ਕਾ ਗੁਰ ਏਕ ਤੀਆਣ
ਜੇ ਕੋ ਕੈ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰ ਕਰਤੇ ਕੈ ਕਰਨੇ ਨਾਹੀ ਸੋ ਮਾਰ ਤਾਵਲ ਤਰਮ ਦੈਆ ਕਾ ਪੂਤ ਸਨਤੋਖ ਥਾਬ ਰਖੇ ਜਨ੍ ਸੂਤ
ਜੇ ਕੋ ਬੁਝੇ ਹੋ ਵੈ ਸਚੇਆਰ ਤਾਵਲ ਏ ਉਪਰ ਕੇਤਾ ਪਾਰ ਤਰਤੀ ਹੋਰ ਪਰੇ ਹੋਰ ਹੋਰ ਤੀਸਤੇ ਪਾਰਤ ਲੈ ਕਮਣ ਜੋਰ
ਜੀ ਜਾਤ ਰਙਗਾ ਕੇ ਨਾਵ ਸਬ ਨਾ ਲੇਖਿਆ ਵੁਡੀ ਕਲਾਮ ਏ ਹੋ ਲੇਖਾ ਲੇਖ ਜਾਨੇ ਕੋਈ ਲੇਖਾ ਲੇਖਿਆ ਕੇਤਾ ਹੋਈ ਕੇਤਾ ਤਾਨ ਸੁਵਾਲੇ ਹੋ ਰੂਪ ਕੇਤੀ �
ਜਾਨੇ ਕੋਣ ਕੂਤ ਕੀਤਾਪ ਸਾਵੇ ਕੁਕਵਾਵ ਤੀਸਤੇ ਹੋਈ ਲੱਖ ਦਰੀਆਵ ਕੁਦਰਤ ਕਵਣ ਕਹਾ ਵੀਚਾਰ ਵਾਰੇਆ ਨਜਾਵਾ ਏਕ ਵਾਰ ਜੋਤ ਦੁ ਪਾਵੇ ਸਾਈ ਪਲੀਕਾਰ
ਤੂ ਸਦਾ ਸਲਾਮਤ ਨਿਰਂਕਾਰ ਅਸਂਖ ਜਾਪ ਅਸਂਖ ਪਾਵ ਅਸਂਖ ਪੂਜਾ ਅਸਂਖ ਤਾਪ ਤਾਵ ਅਸਂਖ ਗਰਨ੍ਥ ਮੁਖ ਵੇਦ ਪਾਠ ਅਸਂਖ ਜੋਗ ਮਨ ਰਹ ਉਦਾਸ ਅਸਂਖ ਪਗਤ ਗੁਣ ਗ�
ਮੋਨ ਲੇਵ ਲਾਈ ਤਾਰ ਕੁਦਰਤ ਕਵਣ ਕਾ ਵੀਚਾਰ ਵਾਰਿਆ ਨਜਾਵ ਏਕ ਵਾਰ ਜੋ ਤੁਦ ਪਾਵ ਸਾਈ ਪਲੀ ਕਾਰ ਤੂ ਸਦਾ ਸਲਾਮਤ ਨਿਰਂਕਾਰ ਅਸਂਖ ਮੂਰਖ ਅਂਦ ਕੋਰ ਅਸਂ
ਛੋਰ ਹਰਾਮ ਖੋਰ ਅਸਂਖ ਮਰ ਕਰ ਜਾਹੇ ਜੋਰ ਅਸਂਖ ਗਲ ਵਡ ਹਤਿਆ ਕਮਾਹੇ ਅਸਂਖ ਪਾਪੀ ਪਾਪ ਕਰ ਜਾਹੇ ਅਸਂਖ ਕੁਡੇ ਆਰ ਕੁਡੇ ਫੇਰਾਹੇ ਅਸਂਖ ਮੁਲੇਸ਼ ਮ
ਵਾਰਿਆ ਨ ਜਾਵਾ ਏਕ ਵਾਰ ਜੋਤ ਦੁ ਪਾਵੇ ਸਾਈ ਪਲੀ ਕਾਰ ਤੁ ਸਦਾ ਸਲਾਮਤ ਨਿਰਂਕਾਰ
ਅਸਂਖ ਨਾਵ ਅਸਂਖ ਥਾਵ ਅਗਮ ਅਗਮ ਅਸਂਖ ਲੋ ਅਸਂਖ ਕੈਹੇ ਸਰਪਾਰ ਹੋਏ ਅਖਰੀ ਨਾਮ ਅਖਰੀ ਸਾਲਾਹ ਅਖਰੀ ਗਿਆਣ ਗੀਤ ਗੁਣ ਗਾਹ ਅਖਰੀ ਲੀਖਨ ਬੋਲਨ ਬਾਣ ਅ�
ਜੇਤਾ ਕੀਤਾ ਦੇਤਾ ਨਾਵ ਵੇਨ ਨਾਵੇ ਨਾਹੀ ਕੋਥਾਵ ਕੁਦਰਤ ਕਮਣ ਕਹਾ ਵੀਚਾਰ ਵਾਰਿਆ ਨਜਾਵਾ ਏਕ ਵਾਰ ਜੋ ਤੁਦ ਪਾਵੇ ਸਾਈ ਪਲੀਕਾਰ
ਤੁ ਸਦਾ ਸਲਾਮਤ ਨਿਰਂਕਾਰ ਪਰੀਏ ਹਾਥ ਪੈਰ ਤਾਨ ਦੇਹ ਪਾਣੀ ਤੋ ਤੈ ਉਤਰ ਸੁਖੇਹ
ਮੋਤ ਪਲੀਤੀ ਕਪਡ ਹੋਈ ਦੇ ਸਾਬੂਨ ਲੈਏ ਉਹ ਤੋ ਹੋਈ ਪਰੀਏ ਮਤ ਪਾਪਾ ਕੈ ਸਂਗ ਉਹ ਤੋ ਪੈਨਾ ਵੈ ਕੈ ਰਂਗ ਉਨੀ ਪਾਪਿ ਆਖਣ ਨਾ ਹੇ ਕਾਰ ਕਾਰ ਕਾਰ ਨਾ
ਲੇਖ ਲੈ ਜਾਹੋ ਆਪੇ ਬੀਜ ਆਪੇ ਹੀ ਖਾਹੋ ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੀ ਆਵ ਹੋ ਜਾਹੋ ਤੀਰਥ ਤਾਪਦੇ ਆਦਾਤ ਦਾਨ ਜੇ ਕੋ ਪਾਵੇ ਤੀਲਕਾ ਮਾਨ ਸੁਣੇਆ ਮਨੇਆ ਮਨਕੀ �
ਤਾਪਾਓ ਅਨਤਰ ਗਾਤ ਤੀਰਥ ਮਲਨਾਓ ਸਾਬ ਗੋਣ ਤੇਰੇ ਮੈ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੇਨ ਗੋਣ ਕੀਤੇ ਪਗਤ ਨ ਹੋਈ ਸੁਵਾਸਤ ਆਥ ਬਾਣੀ ਬਰਮਾਓ ਸਾਤ ਸੁਹਾਨ ਸਦਾ ਮਨ ਚਾ�
ਕਵਨ ਸੋ ਵੇਲਾ ਵੱਖਤ ਕਵਨ ਕਵਨ ਥੇਤ ਕਵਨ ਵਾਰ ਕਵਨ ਸੀਰੁਤੀ ਮਾਹੁ ਕਵਨ ਜੇਤ ਹੋਆ ਆਕਾਰ ਵੇਲ ਨ ਪਾਈਯ ਪਂਡ਼ਤੀ ਜੇ ਹੋਵੈ ਲੇਖ ਪੁਰਾਣ ਵੱਖਤ ਨ ਪ
ਜੋਗੀ ਜਾਨੇ ਰੁਤਮਾ ਹੋ ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਕਰ ਤਾ ਸੀਰੁਤੀ ਕੋ ਸਾਜੇ ਆਪੇ ਜਾਨੇ ਸੋਈ ਕੇਵ ਕਰਾਖਾ ਕੇਵ ਸਾਲਾਹੀ ਕੇਵ ਵਰਨੀ ਕੇਵ ਜਾਨਾ
ਨਾਨਕ ਆਖਨ ਸਬ ਕੋ ਆਖੇ ਏਕ ਦੂ ਏਕ ਸੇਆਨਾ ਵਡਾ ਸਾਹਿਬ ਵਡਿ ਨਾ ਈ ਕੀਤਾ ਜਾਕਾ ਹੋਵੇ
ਨਾਨਕ ਜੇਕੁਆ ਪੋਜਾਨੇ ਅਗਿਗਿਆ ਨਾ ਸੋਹੇ ਪਾਤਲਾ ਪਾਤਾਲ ਲਖ ਆਗਾਸਾ ਆਗਾਸ ਓਡਕ ਓਡਕ ਪਾਲਥਕੇ
ਵੇਦ ਕੈਨ ਕਵਾਤ ਸੇਹਸ ਅਠਾਰੇ ਕੈਨ ਕਤੀਬਾ ਅਸਲੋ ਏਕ ਤਾਤ ਲੇਖਾ ਹੋਈ ਤਾ ਲੇਖੀਆ ਲੇਖੇ ਹੋਈ ਵੇਨਾਸ ਨਾਨਕ ਵਡਾ ਖੀਆ
ਆਪ ਪੇ ਜਾਨੇ ਆਪ ਸਾਲਾ ਹੀ ਸਾਲਾ ਹੀ ਏਤੀ ਸੁਰਤ ਨਾ ਪਾਈਆ ਨਦੀਆ ਤੇਵਾ ਪਵੇ ਸੁਮੁਂਦ ਨਾ ਜਾਨੀ ਏਹ ਸੁਮੁਂਦ ਸਾਹ ਸੁਲਤਾਨ ਗੀਰਾ ਸੇਤੀ ਮਾਲ ਤਾ�
ਕੀਡੀ ਤੋਲ ਨਾ ਹੋਵਣੀ ਜੇਤੇ ਸ ਮਨੋ ਨਾ ਵੀਸ ਰਹ ਅਂਤ ਨਾ ਸੀਫਤੀ ਕੈਨਾ ਅਂਤ ਅਂਤ ਨਾ ਕਰਨੇ ਦੇ ਨਾ ਅਂਤ ਅਂਤ ਨਾ ਵੇਖਣ ਸੁਣ ਨਾ ਅਂਤ ਅਂਤ ਨਾ ਜਾਪ�
ਕਿਆ ਮਨ ਮਨ੍ਤ ਅਂਤ ਨਾ ਜਾਪੇ ਕੀਤਾ ਆਕਾਰ ਅਂਤ ਨਾ ਜਾਪੇ ਪਾਰਾਵਾਰ ਅਂਤ ਕਾਰਣ ਕੀਤੇ ਬੀਲਲਾਹੇ ਤਾਕੇ ਅਂਤ ਨਾ ਪਾਈ ਜਾਹੇ ਏਹੁ ਅਂਤ ਨਾ ਜਾਨੇ ਕੋਈ
ਬਹੁਤਾ ਕਹੀਏ ਬਹੁਤਾ ਹੋਈ ਵਡਾ ਸਾਹਿਬ ਉਚਾ ਥਾਵ ਉਚੇ ਉਪਰੀ ਉਚਾ ਨਾਵ ਏ ਵਡ ਉਚਾ ਹੋਵੇ ਕੋਈ ਤੇ ਸੁਚੇ ਕੋਜਾਨੇ ਸੋਈ ਜੇ ਵਡ ਆਪ ਜਾਨੇ ਆਪ ਆਪ ਨਾ
ਬਹੁਤਾ ਕਰਮ ਲੀਖਿਆ ਨਾ ਜਾਈ ਵਡਾ ਦਾਤਾ ਤੀਲ ਨਾ ਤਮਾਈ ਕੇ ਤੇ ਮਂਗੇ ਜੋਦਾ ਪਾਰ ਕੇ ਤੇ ਆ ਗਣਤ ਨਹੀ ਵੀਚਾਰ ਕੇ ਤੇ ਖਾਪ ਤੁਟੇ ਵੇਕਾਰ ਕੇ ਤੇ ਲ�
ਲੈ ਲੈ ਮੁਕਰਪਾ ਹੇ ਕੇ ਤੇ ਮੂਰਖ ਖਾਹੀ ਖਾਹੇ ਕੇ ਤੇ ਆ ਦੂਖ ਪੂਕ ਸਾਦਮਾਰ ਏਹ ਪੇ ਦਾਤ ਤੇਰੀ ਦਾਤਾਰ ਬਂਦ ਖਲਾ ਸੀ ਪਾਨੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਆਖਨ ਸਕੇ �
ਕੋਈ ਜੇ ਕੋ ਖਾਇ ਗਾਖਨ ਪਾਇ ਓ ਜਾਨੇ ਜੇ ਤੀਆ ਮੋਈ ਖਾਇ ਆਪੇ ਜਾਨੇ ਆਪੇ ਦੇ ਆਖੇ ਸੇਪੇ ਕੇ ਕੇ ਜੇ ਸੁਨੋ ਬਕਸੇ ਸੀਫਤ ਸਾਲਾ ਨਾਨਕ ਪਾਤ ਸਾਹੀ
ਅਮੁਲ ਗੁਣ ਅਮੁਲ ਵਾਪਾਰ ਅਮੁਲ ਵਾਪਾਰ ਏ ਅਮੁਲ ਪਣਡਾਰ ਅਮੁਲ ਆਵੇ ਅਮੁਲ ਲੈਜਆਇ ਅਮੁਲ ਪਾਇ ਮੁਲ ਆਸਮਾੇ ਅਮੁਲ ਤਰਮ ਅਮੁਲ ਦੀਬਾਣ ਅਮੁਲ ਤੋਲ ਅ
ਆਮੁਲ ਲੋ ਆਮੁਲ ਆਖੀਆਨ ਜਾਈ ਆਖ ਆਖ ਰੈ ਲੀਵ ਲਾਈ ਆਖੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਪੁਰਾਣ ਆਖੇ ਪਡੇਕ ਰੈ ਵਖੀਆਣ ਆਖੇ ਬਰਮੇ ਆਖੇ ਇਂਦ ਆਖੇ ਗੋਪੀ ਤੈ ਗੋਵੀਂਦ ਆ
ਆਖੇ ਦਾਨ ਵਾਖੇ ਦੇਵ ਆਖੇ ਸੁਰ ਨਾਰ ਮੁਨ ਜਾਨ ਸੇਵ ਕੀਤੇ ਆਖੇ ਆਖਨ ਪਾਹੇ ਕੀਤੇ ਕੈ ਕੈ ਉਠ ਉਠ ਜਾਹੇ ਏਤੇ ਕੀਤੇ ਹੋਰ ਕਰੇ ਤਾ ਆਖ ਨ ਸਕੇ ਕੀ�
ਕੇ ਜੇ ਵਡ ਪਾਵੇ ਤੇ ਵਡ ਹੋਈ ਨਾਨ ਕੇ ਜਾਨ ਸਚ ਸੋਈ ਜੇ ਕੋ ਆਖੇ ਬੋਲ ਵਿਗਾਡ ਤਾ ਲੀਖੀ ਏ ਸੇਰ ਗਾਵਾਰ ਗਾਵਾਰ ਸੋਦਾਰ ਕੇ ਹਾ ਸੋਕਾਰ ਕੇ ਹਾ ਜੇਤ
ਕੇ ਤੇ ਵਾਵਨ ਹਾਰੇ ਕੇ ਤੇ ਰਾਗ ਪਰੀਸਿਓ ਕੈ ਇਨਾ ਕੇ ਤੇ ਗਾਵਨ ਹਾਰੇ
ਗਾਵੇ ਤੋਹਨ ਪਾਉਣ ਪਾਣੀ ਬੈ ਸਂਤਰ ਗਾਵੇ ਰਾਜਾ ਤਰਮ ਦੁਆਰੇ
ਗਾਵੇ ਚੇਤ ਗੋਬਤ ਲੇਖ ਜਾਣ ਲੇਖ ਲੇਖ ਤਰਮ ਵੀਚਾਰੇ
ਗਾਵੇ ਇਸਰ ਬਰਮਾ ਦੇਵੀ ਸੋਹਨ ਸਦਾ ਸਵਾਰੇ
ਗਾਵੇ ਇੰਦ ਇਦਾਸਣ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤੇਆ ਦਰਨਾਲੇ
ਗਾਵੇ ਸਿਦ ਸਮਾਦੀ ਅਂਦਰ ਗਾਵਨ ਸਾਦ ਵੀਚਾਰੇ
ਗਾਵਨ ਜਤੀ ਸਤੀ ਸਂਤੋ ਖੀ ਗਾਵੇ ਵੀਰ ਕਰਾਰੇ
ਗਾਵਨ ਪਣਡਤ ਪਣਨ ਰਖੀ ਸਰ ਜੋਗ ਜੋਗ ਵੇਦਾ ਨਾਲੇ
ਗਾਵੇ ਮੋਹਣੀਆ ਮਨ ਮੋਹਣ ਸੁਰਗਾ ਮਚ ਪੈਆਲੇ
ਗਾਵਨ ਰਤਨੋ ਪਾਏ ਤੇਰੇ ਆਠ ਸਾਠ ਤੀਰਥ ਨਾਲੇ
ਗਾਵੇ ਜੋਦ ਮਹਾ ਬਲਸੂਰਾ ਗਾਵੇ ਖਾਣੀ ਚਾਰੇ
ਗਾਵੇ ਖਾਣ੍ਡ ਮਂਡਲ ਵਰ ਪਂਡਾ ਕਾਰ ਕਰ ਰਖੇ ਤਾਰੇ
ਸੇ ਤੁ ਦੁਨੋ ਗਾਵੇ ਜੋਤ ਦੁ ਪਾਵਨ ਰਤੇ ਤੇਰੇ ਪਗਤ ਰਸ਼ਾਲੇ
ਓਰ ਕੇ ਤੇ ਗਾਵਨ ਸੇ ਮੈ ਚਿਤਨ ਯਾਵਨ ਨਾਨਕ ਕਿਆ ਵੀਚਾਰੇ
ਸੋਈ ਸੋਈ ਸਦਾ ਸਚ ਸਾਹਿਬ ਸਚਾ ਸਚਿ ਨਾਈ
ਹੈ ਪੀ ਹੋ ਸੀ ਜਾਏ ਨਾ ਜਾ ਸੀ ਰਚ ਨਾ ਜਿਨ ਰਚਾਈ
ਰਂਗੀ ਰਂਗੀ ਪਾਤੀ ਕਾਰ ਕਾਰ ਜਿਨ ਸੀ ਮਾਈ ਆਜ ਨੇ ਉਪਾਈ
ਕਾਰ ਕਾਰ ਵੇਖੇ ਕੀਤੈ ਆਪਣਾ ਜੇਵ ਤੇਸ ਦੀ ਵਡੇ ਆਈ
ਜੋ ਤੇਸ ਪਾਵੇ ਸੋਈ ਕਰ ਸੀ ਭੁਕਮ ਨਾ ਕਰ ਨਾ ਜਾਈ
ਸੋ ਪਾਤ ਸਾਹ ਸਾਹ ਪਾਤ ਸਾਹੇਬ ਨਾ ਨਕ ਰੈਨ ਰਜਾਈ
ਮੁਂਦਾ ਸਨਤੋਖ ਸਰਮ ਪਤ ਚੋਲੀ ਤੀਆਣ ਕੀਕ ਰੈਬੀ ਪੂਤ
ਖੀਨਥਾ ਕਾਲ ਕੁਵਾਰੀ ਕਾਯਾ ਜੋਗਤ ਡਣਡਾ ਪਰਤੀਤ
ਆਈ ਪਾਨ੍ਥੀ ਸਗਲ ਜਮਾਤੀ ਮਨ ਜੀਤ ਜਗ ਜੀਤ
ਆਦੇਸ ਤੀ ਸੈ ਆਦੇਸ ਆਦ ਅਨੀਲ ਅਨਾਦ ਅਨਾਹਤ
ਜੋਗ ਜੋਗੇ ਕੋਵੇਸ ਪੁਗਤ ਗੀਆਂ ਦੈਆ ਪਣਡਾਰਣ
ਕਾਟ ਕਾਟ ਵਾ ਜੈਨਾਦ ਆਪ ਨਾਥ ਨਾਥੀ ਸਬ ਜਾਕੀ ਰੇਦ ਸੇ ਦਵਰਾ ਸਾਦ
ਸਂਜੋਗ ਵੀ ਜੋਗ ਦੋਈ ਕਾਰ ਚਲਾ ਵੈ ਲੇਖੇ ਆਵੈ ਪਾਗ ਆਦੇਸ ਤੀ ਸੈ ਆਦੇਸ
ਆਦ ਆਨੀਲ ਅਨਾਦ ਅਨਾਹਤ ਜੋਗ ਜੋਗ ਏਕ ਵੇਸ
ਇਕਾ ਮਾਈ ਜੁਗ ਤੇ ਵੇਆਈ ਤੀਨ ਚੇ ਲੇ ਪਰਵਾਣ ਏਕ ਸਂਸਾਰੀ ਏਕ ਪਣਡਾਰੀ ਏਕ ਲਾਈ ਧੀਬਾਣ
ਜੇਵ ਤੇ ਸੁ ਪਾਵੇ ਤੇ ਵੇ ਚਲਾਵੇ ਜੇਵ ਹੋਵੇ ਫੁਰਮਾਣ ਉਹੋ ਵੇਖੇ ਉਨ ਅਨਦਰ ਨਯਾਵੇ ਬਹੁਤਾ ਇਹੋ ਵੇਡਾਣ
ਆਦੇਸ ਤੀ ਸੈ ਆਦੇਸ ਆਦ ਅਨੀਲ ਅਨਾਦ ਅਨਾਹਤ ਜੋਗ ਜੋਗ ਏਕ ਵੇਸ ਆਸਨ ਲੋਈ ਲੋਈ ਪਣਡਾਰ ਜੋਗ ਸ਼ੁ ਪਾਯਾ ਸੁ ਏਕ ਆਵਾਰ ਕਾਰ ਕਾਰ ਵੇਖੇ ਸਰਜਨ ਹਾਰ ਨਾਨ
ਆਦੇਸ ਆਦ ਅਨੀਲ ਅਨਾਦ ਅਨਾਹਤ ਜੋਗ ਜੋਗ ਏਕ ਵੇਸ ਏਕ ਦੂ ਜੀ ਬਹੋ ਲੱਖ ਹੋ ਹੇ ਲੱਖ ਹੋ ਵੇ ਲੱਖ ਵੀਸ ਲੱਖ ਲੱਖ ਗੇਡਾ ਆਖੀ ਏਹ ਏਕ ਨਾਮ ਜੱਗ ਦੀ�
ਇਤ ਰਾਹੇ ਪਤ ਪਵਡੀਆ ਚਡੀਏ ਹੋ ਏਕ ਇਸ ਸੁਨ ਗਲਾਂ ਆਕਾਸ ਕੀ ਕੀਟਾ ਆਈਰੀਸ ਨਾਨ ਕਨ ਦ੍ਰੀ ਪਾਈ ਏ ਕੂਡੀ ਕੂਡੇ ਠੀਸ ਆਖਨ ਜੋਰ ਚੁਪੇ ਨੇ ਜੋਰ ਜੋ
ਜੋਰ ਨਾ ਸੁਰਤੀ ਗਿਆਣ ਵੀਚਾਰ ਜੋਰ ਨਾ ਜੁਗਤੀ ਸੁਟੇ ਸਂਸਾਰ ਜੇਸ ਹਾਥ ਜੋਰ ਕਰਵੇ ਖੈ ਸੋਈ ਨਾਨਕ ਉਤਮ ਨੀਚ ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਤੀ ਰੁਤੀ ਥੀ ਤੀਵਾਰ ਪ
ਕੇ ਰਂਗ ਤੀਨ ਕੇ ਨਾਮ ਅਨੇਕ ਅਨਂਤ ਕਰਮੀ ਕਰਮੀ ਹੋਈ ਵੀਚਾਰ ਸਚਾ ਆਪ ਸਚਾ ਦਰਬਾਰ ਤੀਥੇ ਸੋਹਣ ਪਂਚ ਪਰਵਾਣ ਨਦਰੀ ਕਰਮ ਪਵੇ ਨੀਸਾਨ ਕਾਚ ਪਕਾਈ ਓਥ�
ਹੈ ਪਾਈ ਨਾਨਕ ਗਿਆ ਜਾ ਪੈ ਜਾਈ ਤਰਮ ਖਾਣ ਕਾਈ ਹੋ ਤਰਮ ਗਿਆਨ ਖਾਣ ਕਾਖ ਹੋ ਕਰਮ ਕੇ ਤੇ ਪਾਉਣ ਪਾਣੀ ਵੈ ਸਨਤਰ ਕੇ ਤੇ ਕਾਣ ਮੇ ਹੇਸ ਕੇ ਤੇ ਬਰਮੇ ਕ
ਅਂਦ ਸੂਰ ਕੇ ਤੇ ਕੇ ਤੇ ਮਂਡਲ ਦੇਸ ਕੇ ਤੇ ਸਿਦ ਬੁਦ ਨਾਥ ਕੇ ਤੇ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵੇਸ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵ ਦਾਨਵ ਮੁਨ ਕੇ ਤੇ ਕੇ ਤੇ ਰਤਨ ਸੁਮੁਂਦ ਕ�
ਕੇ ਤੇ ਆ ਖਾਣੀ ਕੇ ਤੇ ਆ ਬਾਣੀ ਕੇ ਤੇ ਪਾਤ ਨਿਰੀਂਦ ਕੇ ਤੇ ਆ ਸੁਰਤੀ ਸੇਵਕ ਕੇ ਤੇ ਨਾਨਕ ਅਂਤ ਨਾ ਅਂਤ
ਗਿਆਣ ਖਾਣਡ ਮੇ ਗਿਆਣ ਪਰਚਾਣਡ ਤੇ ਤੇ ਨਾਦ ਬੀਨੋਦ ਕੋਡੀ ਅਨਂਦ ਸਰਮਖਾਣਡ ਕੀ ਬਾਣੀ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇ ਕਾਡਤ ਕਡੀ ਏ ਬਹੁਤ ਆਨੂਪ ਤਾ ਕੀ ਆ ਗਲਾਕ ਥੀਆ
ਨਾ ਜਾਹੇ ਜੇ ਕੋ ਕੇਹੇ ਪੀਛੇ ਪਸ਼ੁਤਾਇ ਤੇ ਤੇ ਕਡੀ ਏ ਸੁਰਤ ਮਤ ਮਨ ਬੁਦ ਤੇ ਤੇ ਕਡੀ ਏ ਸੁਰਾ ਸਿਦਾ ਕੀ ਸੁਦ ਕਰਮ ਖਾਣਡ ਕੀ ਬਾਣੀ ਜੋਰ ਤੇ ਤ�
ਤੇ ਹੋਰ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੇ ਜੋਦ ਮਹਾ ਬਲ ਸੂਰ ਤੇਨ ਮੈ ਰਾਮ ਰਹੇਆ ਪਾਰ ਪੂਰ ਤੇ ਤੇ ਸੀਤੋ ਸੀਤਾ ਮੇਹਮਾ ਮਾਹੇ ਤਾਕੇ ਰੂਪ ਨਾ ਕਥਨੇ ਜਾਹੇ ਨਾ ਓ
ਕਾਰ ਕਾਰ ਵੇਖੇ ਨਦਰ ਨੀਹਾਲ ਤੇਥੇ ਖਾਣਡ ਮਣਡਲ ਵਰ ਪਾਣਡ ਜੇਕੋ ਕਥੇ ਤਾਂਤ ਨਾਂਤ ਤੇਥੇ ਲੋ ਲੋ ਆਕਾਰ ਜੇਵ ਜੇਵ ਹੁਕਮ ਤੇਵੇ ਤੇਵਕਾਰ ਵੇਖੇ ਵ
ਜਾਤ ਪਾਹਾਰਾ ਤੀਰਜ ਸੁਣਿਆਰ ਏਹਰਣ ਮਤ ਵੇਦ ਹਤੀਆਰ ਪਾਓ ਖਲਾਗਣ ਤਬਤਾਓ ਪਾਣਡਾ ਪਾਓ ਅਮਰੇਤ ਤੇਤ ਟਾਲ ਕਡੀ ਏ ਸਬਦ ਸਚੀ ਟਕ ਸ਼ਾਲ ਜੇਨ ਕੋ ਨਦਰ ਕਰਮ
ਤੇਨ ਕਾਰ ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਨਦਰ ਨੇਹਾਲ ਸ਼ਲੋਕ ਪਵਣ ਗੁਰੂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਮਤਾ ਤਰਤ ਮਹਤ ਦੇਵਸ ਰਾਤ ਦੋਈ ਦਾਈ ਦਾਈਆ ਖੇਲੇ ਸਗਲ ਜਗਤ ਚਂਗੇ ਆਈਆ ਬੋਰੇ ਆ
ਵਾਚੇ ਤਰ ਮਹਦੂਰ ਕਰਮੀਆ ਪੋ ਅਪਣੀ ਕੇ ਨਿਡੇ ਕੇ ਦੂਰ ਜੀਨੀ ਨਾਮ ਤੇ ਆਈਆ ਗੇਮ ਸਕਤ ਕਾਲ
ਨਾਨਕ ਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਕੇ ਤੀ ਸ਼ੁਟੀ ਨਾਲ ਜੀਨੀ ਨਾਮ ਤੇ ਆਈਆ ਗੇਮ ਸਕਤ ਕਾਲ
ਨਾਨਕ ਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਕੇ ਤੀ ਸ਼ੁਟੀ ਨਾਲ
ਵੈ ਗੁਰੁ ਜੀ ਕਾ ਖਲ ਸਾ ਵੈ ਗੁਰੁ ਜੀ ਕੀ ਫਤੇ