Αφού μπορείς να μ' αρνείσθεις
και ό,τι ζεις αμένα λυσμονήσεις
κι αφού θα ρίσω ότι μπορείς
με κάποιον άλλον ένα ευτυχήσεις
για μένα ποτέ σου
ποτέ σου μην νοιαστείς
Συνηθισμένος είμαι εγώ με το παράπονο να ζω
Συνηθισμένος με την πίκρα να μιλάω
Συνηθισμένος είμαι εγώ όλο να κλαίω να πονώ
και μαύρο καρβούνο να γίνεται ό,τι πιάνω
Αφού θα ρίσω ότι μπορείς αγάπη σε μια νύχτα να γκρεμίσεις
κι απάνω στα συντρίμμια της καινούργια αγάπη εσύ να ξαναχτίσεις
για μένα ποτέ σου ποτέ σου μην νοιαστείς
Συνηθισμένος είμαι εγώ με το παράπονο να ζω
Συνηθισμένος με την πίκρα να μιλάω
Συνηθισμένος είμαι εγώ όλο να κλαίω να πονώ
και μαύρο καρβούνο να γίνεται ό,τι πιάνω
Συνηθισμένος είμαι εγώ με το παράπονο να ζω
Συνηθισμένος με την πίκρα να μιλάω
Συνηθισμένος είμαι εγώ όλο να κλαίω να πονώ
και μαύρο καρβούνο να γίνεται ό,τι πιάνω