ก็ทํางานอย่างเหนื่อยหนัก
เพื่อเก็บเงินซื้ออาหาร
ซื้ออยู่กรรยาสารพันธ์ เสื้อกันเกงไว้สวมใส
หิวไม่เกรียบหนังดํากล้าง
สู้กับงานสู้ทนไว้ ลูกและเมียดังดวงเจล
หนักปาลใดไม่หวั่นเกรง
สู้ยอดกระทิ้น เหมือนกินมาแต่ชาติคอน
ลูกและเมียยังยิ้มได้ สบายใจไม่เดือดกลอง
นี่ละสุข ธรรมกร
ทุกที่คายใจยังสุข
คือชังไหม้ อ
ายุใคร
ได้ห้าสิบ
แกสามตึก สูงลิบลิบ
แฟตัวเองลูกเมีย ยังเรร่ม
เมื่อที่สาปก็สนเท้า คอยนมน้าวเนียวนังราง ใต้ความสูงยังช่ํานาง
ด้วยวิญญาณของช่างเท่า
เหมือนชะตา ฟ้าจักแรง ลมพัดแรงฝนต่างเข่า สังกษีอันภูเก่า
ลิวประทะรามช่างสุด
ฮัสสุภาคแขนไหม้ รางชลา กับสังกษี
ตกกระทบ ทอรณี
เลือดสีแดงกระเส็นสัน
เสียงวิพร้อมกลอลาภพ
ว่ามีคนลมนังราง ปากต่อปากจากคนงาน คือเท่าสุขเท่าสังกษี
เหลือแต่ราง
ให้อะไร
ตายจากไป
จากโลกนี้
มันตายเพียง มีปัสสบ สบละสองภาษา
วันเดือนปีผ่านไป
ตึกสูงใหญ่เสียฟ้า
ตอบสายตาทั่วลา ว่าตึกดีสูงเท่าสิ้น
งบประมาณการพอสร้าง หลายล้างกับสองพันธ์ห้า
ที่ไม่เห็
นคือน้ําตา ของลูกเหงียดเท่าสังกษี
ถึงบันงานเปิดอาคาร มหรานมโหดี มหรสด
กระดานี
แขกรับเชิญล้วนสมเกียจ พนังอาคารเป็นหินอ่อน
พื้นเป็นโครงกรรมไม่มี
สุขภาพจากอิตตะลี
โหงไฟ
จากออสเตรีย
แพงเท่าไรลวงสันหา
จะเริ่มตาประสาเสีย
สังกษีกับลูกเหงียด อยู่ตรงไหนในใจคน
สังกษี
สังกษี อยู่ตรงไหนในใจคน
สังกษี
สังกษี
อยู่ตรงไหนในใจคน