La minolam deadolam
Gister was ons leven nog,
een sprookje uit de boek.
Maar paar maanden later
moes ons noodgedwongen groet
langs een kouwe beet,
wat nie joune is, nee.
En een kanker, wat jou net nie wil laat rusten, nee.
En ik wens ik kon niet zeer
uit jouw lijfse lijnen snijden.
Ik wens ik kon niet pijn en angst
uit jouw hart bekleiden.
En ik wens ik kon meer kracht
in jouw moe lichaam plaat'n.
Ik wens jij hou verouwlaas, nee,
verouwlaas weer mijn hand.
Die tijden draak ons vijand,
die pijn, dit wordt jouw vriend.
Maar jij is die laatste één,
wat zo'n leiding moet verdien.
En een kouwe beet,
wat nie joune is, nee.
En een kanker, wat jou net nie wil laat rusten, nee.
En ik wens ik kon niet zeer
uit jouw lijfse lijnen snijden.
En ik wens ik kon niet pijn en angst
uit jouw hart bekleiden.
En ik wens ik kon meer kracht
in jouw moe lichaam plaat'n.
Ik wens jij hou verouwlaas, nee,
verouwlaas weer mijn hand.
Net de laatste oogknap,
en de laatste klein gezelsie,
een laatste grapje wat niks
met die zieke bed behelst, nee.
Net een pikje hoog,
en een laatste smeekgebed,
een laatste woord vereeuwigd,
en hou ik vast van wat ons heet.
En ik wens ik kon niet zeer
uit jouw lijfse lijnen snijden.
En ik wens ik kon niet pijn en angst
uit jouw hart bekleiden.
En ik wens ik kon meer kracht
in jouw moe lichaam plaat'n.
Ik wens jij hou verouwlaas, nee,
verouwlaas weer mijn hand.
De kanker, dit verwoest vernieuw,
die mensen bestaan,
maar dit kan een god vernietig, nee.
En hij zal,
door het alles,
met jou gaan.
Ondertitels ingediend door de Amara.org gemeenschap