ธรรมดี ธรรมดี ธรรมดี
เรานั่งคําด้วยกันเพียงสองคน
ไม่มีใครทอดใกล้ ไม่มีใครพร้ําบ่น
เราสองคนร่วงหล่นมาด้วยกัน
ดูบาดแผลและเช็ดกรอบน้ําตา
ทั้งอ่อนลาปัญหานับร้อยพัน
ในหุบแหววเมือง
มัดมนต์ยังมีคนรักกัน
คงไม่นานจะหาทางปีนไป
คงไม่มีจุดไหนต่ําไปกว่าก่อน
เห็นจะดีจะเล็กเราทนรับมันได้
หวังว่าวันพรุ่งนี้จะมีแรงปีนขึ้นไป
เราสองคนสองใจช่วยกัน
ทุกปัญหาที่หลุมและสุ่มอยู่
ทําให้รู้ว่าเราไม่ทิ้งกัน
เธอผลักฉันขึ้นมาฉันจุดเธอก้าวทัน
แค่เลิกกันป่าเข้าคงไม่ไกล
ผ่านละสรุปเพื่อการช่วย置 Garbildung
ข้ากลับจะนามรักเหว PETER
เพื่อเพราะคนดิฉัน
เพื่อ factory score เพื่อความรับ
เพื่อ distances me
จะดี จะเลว เราทนรับมันได้
หวังว่าวันพรุ่งนี้ จะมีแรงบีนขึ้นไป
เราสองคนสองใจช่วยกัน
ทุกปัญหาที่หลุมและสุ่มอยู่
ทําให้รู้ว่าเราไม่ทิ้งกัน
เธอผลักฉันขึ้นมา ฉันจุดเธอก็เอาทัน
แค่รักกันป่าเขวคงไม่ไกล
แค่รักกันเอารักเป็นแรงใจ