Dose chega o momento Ánque me faces villo de repente
sin arrugas en a frente,
pero con ganas de morir.
Paseando polas calles, todo tiene igual color.
Sinto que algo he hecho en falta,
non se se será o amor.
Despierto polas noites entre unha gran confusión.
Esta gran melancolía está acantecundigo.
Siento que me vuelvo loco y no hay sumarjo en el amor.
As estrellas pola noite han perdido o seu esplendor.
Buscado en os desiertos de la tierra del dolor
e non hai adomada resposta de especificismos de dilución.
He hablado con as montañas de la desesperción.
Su resposta era só o que conservo en mi voz.
Ahora hasta chega o momento en que te faces viejo.
Fazendo
polas notes desesperadas,
Nosso é amor,
nosso é amor,
nosso é amor,
nosso é amor